Jaar
Verslagen 2008
2 november 2008 Kibbekoele veldtoertocht
Om 7.45 uur reed de zware diesel van de camper van Michael de straat in. Hij kwam me oppikken om daarna Jasper te halen en door te rijden naar Schoonoord: De kibbekoele veldtoertocht. We kwamen vroeg aan en stonden zowaar met de bus dichtbij de inschrijving. Na deze formaliteit zijn we op pad gegaan om het mooi uitgezette parcour om te ploegen. Het parcours zag er weer goed uit, er werd dan ook gebruik gemaakt van de vaste route aldaar. Veel technische slingers met hier en daar een leuk klimmetje. Jasper reed op zijn Marin (rigid, singlespeed = STOER!!) en gaf het tempo aan, Michael kon hem goed bijhouden, maar ik miste telkens de aansluiting wanneer er op kracht gereden werd. Ik moest ze dan ook langzaam laten gaan. Ik liet me niet gek maken en deed mijn eigen tempo, een aanrader, je geniet er veel meer van haha. Bij de verzorging stonden ze al op mij te wachten met de mededling dat ik vlak achter ze zat.... Toen we weer met z'n drieen op pad gingen en ergens over moesten steken, voelde mijn fiets opeens als een dweil aan... LEKKE BAND! Altijd een reserve band bij mij, behalve vandaag, Michael en Jasper dus ook niet. Dan maar lopen naar de finish, 3,5 km gelopen (volgens de paddestoel) Vlak voor het einde haalde Michael mij alweer in, hij vond 30km meer dan genoeg, Jasper daar in tegen ging nog even 15 km extra doen om de 45km vol te maken, wat een kerel. Nog even een bakje snert eten (of twee) en met een voldaan gevoel weer naar huis. Schoonoord... bedankt!!
5 oktober 2008 Hondsrug classic
Ja hoor, het was weer zover, de Holland Casino Hondsrug Classic!!! De jaarlijkse krachtmeting waar de opkomst van MTBworld het grootst is. Ik had ook dit jaar weer een teamplaats geregeld (gelukkig maar, want anders hadden we de auto kilometers ver weg staan). Michael kwam ons (=Cindy, Raphael en ik) vannochtend ophalen om zo optijd de teamplek op te bouwen. Toen alles stond kwamen al gauw de rest aan fietsen/lopen, Jasper, Bas, Garrelt, Ronald en Johann (met Ilona). Helaas kwam de regen er ook weer aan. Tijdens de start was het droog en zo konden we toch enigzins lekker starten. Om 12 uur werd het startschot gelost en weg was de kudde. De start ging dit jaar de andere kant op, het eerste stuk was een lang recht stuk. Ik kwam al gauw een valpartij tegen en later zag ik Jelmer Pietersma terug lopen. Jasper was de eerste die mij voorbij kwam, Bas reed iets voor mij, ik kon hem steeds zien. Aan het eind van de rechte stukken het klimmetje achter het nije hemelriek, helaas een fuik... afstappen en wachten op je beurt dus. Na de afdaling een klotenstuk los zand (drijfzand/modder) daar voelde ik al dat ik niet lekker in mijn vel zat. Halverwege het eerste rondje werd ik al door verschillende rijders ingehaald die ver achter mij waren gestart. Ook Michael kwam mij daar voorbij. Bij de eerste keer zandgat had ik er al geen zin meer in, mijn lichaam werkte niet mee; zere rug, zware benen... Even gestopt bij Cin en Raph en toch maar door rijden. In dat tweede deel van de eerste ronde begon mijn lichaam nog meer te protesteren, mijn schouders en mijn nek begonnen nu ook te klagen. Het was een moeilijke beslissing, maar heb toch maar de handdoek in de ring gegooit. Snel droge kleding aan en de rest aanmoedigen. Toen ik de camper uit kwam heb ik mooi nog even Bas Peters zien finishen. Daarna naar Cindy en Raphael gelopen om de andere boys op de foto te zetten, aan te moedigen en te voorzien van volle bidonnen. Van deze kant had ik de HCHC nooit gezien, best wel leuk om de anderen te zien ploeteren. Ik neem dan ook bij deze mijn petje af voor iedereen die de finish heeft gehaald.
| plaats | naam | bruto tijd | netto tijd | ronde 1 | ronde 2 | gem.snelheid |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 220 | Jasper | 2.58.02 | 2.56.25 | 1.19.26 | 1.37.00 | 18.367 |
| 308 | Ronald | 3.10.46 | 3.09.17 | 1.24.02 | 1.45.15 | 17.119 |
| 441 | Michael | 3.31.15 | 3.28.55 | 1.31.19 | 1.57.37 | 15.509 |
| 458 | Johann | 3.34.11 | 3.33.42 | 1.28.42 | 2.05.00 | 15.162 |
| 466 | Garrelt | 3.35.48 | 3.34.27 | 1.36.33 | 1.57.45 | 15.109 |
| 495 | Bas | 3.41.23 | 3.40.20 | 1.35.07 | 2.05.04 | 14.705 |
| 763 | Paul | 1.44.02 |
28 september ATBeetje valsplat
Exloo stond vandaag weer op de kalender. Exloo is altijd gezellig en altijd sfeer. Vandaag waren er ritten uit gezet voor zowel de MTB als de race, erg druk dus aan de start. Vanochtend door Garrelt op gehaald, daar aangekomen kwam plots Bas aan gefietst, gezellig! Ik probeerde langzaam van start te gaan om voor het eind nog wat energie over te houden, maar Garrelt vond het nodig om direct gas te geven. Ik had aan het begin wel wat problemen met dat tempo, maar op een afstandje kon ik zelf mijn tempo bepalen en begon op die manier lekkerder te rijden. Bas waren we al een paar keer kwijt geraakt, maar bij de derde keer zagen we hem ook niet meer terug. Achteraf bleek hij wat pech met de derailleur te hebben gehad, maar heeft de tocht nog wel uit gereden. Garrelt zag ik eigenlijk de hele tocht een eind voor mij uit rijden, maar ik had niet de macht om hem bij te halen. Het was iets te druk om de afstanden telkens bij elkaar te voegen, helaas moesten we dus een aantal keren file rijden. Onderweg twee ongelukken gezien, ik hoop dat beide mannen er met niet al te veel breuken, scheuren en blauwe plekken van af zijn gekomen. Zoals elke keer dat ik in Exloo rijd heeft de organisatie ook deze keer weer een verrassend parcours uit gepijlt, veel nieuwe stukken en natuurlijk de mooie stukken (cross-baantje)waar we voor naar Exloo komen.Na afloop lekker nog even aan de pasta en daarna met een voldaan gevoel weer naar huis.Hier was ik eigenlijk al een hele week zenuwachtig voor; weken niet echt goed getraint en toch proberen 80 km te mtb-en. Bas was vandaag de chauffeur, nog even bij Garrelt langs en daarna vroeg aan de bak in Odoorn. Het was daar al een drukte van jewelste (naderhand vernam ik dat er meer dan 1000 deelnemers waren). De eerste km's heb ik geprobeerd rustig aan te doen, wat mij ook redelijk lukte door achter wat langzamere deelnemers te blijven hangen. Voor Garrelt en Bas was de uitdaging minder groot omdat Garrelt de 6 uurs had gereden en Bas de 24 uur in Assen. Je zag het ook terug aan de manier van fietsen, met speels gemak, ik had het daarintegen zwaar om mij niet te laten verlijden harder te gaan trappen. Het was erg druk op het parcours en al gauw bleek ook wat voor kudde dieren we eigenlijk zijn. Denk dat we met een mannetje of 30-40 compleet verkeerd gereden waren. Op die plek zijn Bas en ik Garrelt kwijt geraakt. Garrelt reed een eind voor ons uit en wachte ons op bij de volgende stop. Hij had daar al even gestaan en wilde gelijk door, ik moest echt even wat eten en drinken dus Garrelt ging toen alleen verder. Met de gedachte dat Garrelt een eind voor ons uit reed waren we ook heel erg verrast toen we bij de stop op ca. 50 km Garrelt zagen fietsen. Hij had ergens een stuk verkeerd (en dus dubbel) gereden. Vanaf die plek konden de drie Daltons weer samen het pad vervolgen. Vanaf dat punt begon bij mij ook het gevecht tegen de kramp in de benen. Langzaam voelde ik het aankomen en bij het klimmetje door het mulle zand zat ik er echt tegen aan. De laatste 15 km kon ik niet meer staande fietsen of aan zetten, de kramp sloeg gelijk in de boven benen. Heerlijk dat Bas en Garrelt bij mij bleven fietsen, zij wisten mij te motiveren om door te gaan. Je moest ook eens weten hoe bevrijdend het bordje "laatste kilometer" was.
Ondertussen waren Michael, Cindy en de kids ook afgereist naar Odoorn. Michael, Jaimy en Raphael gingen voor de 20 km, Cindy bleef met de dames op de markt/kermis. Raphael had het wel een beetje zwaar en vond het nog eng om met de kliks te rijden.
Langs deze weg wil ik de organisatie een grote pluim geven. Met op elke overgang vrijwilligers, genoeg verzorging onderweg en een mooi uitgezet parcours was mijn dag enorm geslaagd. Top. Garrelt en Bas, bedankt voor de support, alleen was 50 km ver genoeg geweest.
10 augustus Flankentocht Borger
Vanmorgen was het wel heel erg vroeg, 7.30 uur was het nog maar toen Michael al voor de deur stond. Voor Bas was het nog vroeger op staan, die moet km's maken en ging dus op de fiets naar Borger. We waren mooi optijd en konden de auto bijna vooraan neer zetten. Michael en ik hadden ons net ingeschreven en toen kwam Bas er ook al aan. Konden we mooi met z'n drieen op pad. Borger is altijd leuk, en jawel het crossbaantje zat er weer in. We reden met een leuk tempo. Bas reed in een bocht tegen een tak (van een struik) en scheurde daarmee zijn remkabel af, wat een pech, kon ie alleen nog met de achterrem remmen. Vlak voor het eind van het eerste rondje zaten nog twee verradelijke gaten, ik kon nog net optijd de anderen waarschuwen en kwamen er veilig overheen. Achter ons kwam er een rijder niet zo makkelijk overheen en maakte een lelijke val. Bas besloot na een rondje weer terug te gaan naar Assen. Michel en ik gingen voor ronde twee. Ik voelde me niet zo erg lekker en ben toen maar achteraan gaan fietsen.. en waar ik dus bang voor was geschiedde... ik kwam de scaloppa van gisteravond weer tegen.. precies op het mooiste stukje parcour (het crossbaantje). Lichtelijk opgelucht zetten we de tocht voort, en na de tweede doorkomst vonden wij het wel weer genoeg. En precies op tijd gestopt, het kwam alweer met bakken uit de lucht vallen. Kortom; In Borger is het altijd fun!!!
1 augustus profile-mtb omloop Gieten
In de zomer worden er in de omgeving vaak leuke avond-tochtjes georganiseerd, zo ook vandaag in Gieten. Vanaf het vertrekpunt bij de ijsbaan gingen we het mooie landschap in om een leuke tocht te rijden. Vandaag had ik Raphael, Jaimy en Michael meegenomen. Raphael had net een nieuwe bike voor zijn verjaardag gehad en dit was de vuurdoop, voor het eerst op 26 inch wielen het bos in. Je kon vandaag een rondje doen van 15 km (in werkelijkheid 19,2 km) en mocht deze vaker afleggen. We gingen in een aardig tempo, maar de jongens konden aardig mee komen. Bij Jaimy ging het iets makkelijker dan bij Raphael, maar de snelheid lag toch nog zo hoog dat niet iedereen ons gelijk voorbij ging, sommige rijders vonden het tempo wel lekker om effe op adem te komen. Halverwege de tocht gingen Jaimy en Michael er langzaam vandoor. Raphael begon last te krijgen van al het gezwem en gevlieg op de camping. Tot overmate van ramp liep er nog een tak vast in het schakelmechanisme van Raph, gelukkig geen schade, maar wel onnodig oponthoud. Bij de doorkomst stonden Jaimy en Michael al op ons te wachten. het was daar een gezellige boel, Radio Simone?? had daar zijn uitzending en er stond een tap (altijd gezellig). Ik zag aan Raph dat hij niet nog een rondje wou, Jaimy vond het te gek en wou nog een keer. Michael ging met hem mee en ik ging met Raph naar de auto. Jaimy had 38 km gefietst, knap hoor (voor iemand die nooit fietst!!). En TFC Gieten; Bedankt weer voor de goede organisatie!!
17 juli Feestweek Gasselternijeveen
Dit keer een tocht die niet echt goed aangekondigd was. Johann had vakantie en Michael en ik bijna, dus op naar Gasselternijeveen.... Er was daar een feestweek gaande en men vond het een leuk idee om er een mtb tocht aan vast te knopen. Ik moest nog uit Ermelo komen, dus het was een beetje aanpezen in de auto. Onderweg stonden Johann en Michael al op mij te wachten. De start zou vanaf 19.30 uur plaats vinden, dat hadden we dus net niet gered. Maar bij de inschrijving was men lichtelijk in paniek, de start was al geweest?! Start?? het was toch een toertocht? Kennelijk waren alle mtb-ers tegelijk weggeschoten.. Wij er dus maar achteraan. Het eerste stuk was een enorm lang pad waar je vaak moest bukken om niet je kop te stoten tegen de laag hangende takken. Ik had het idee dat ik Duitsland in reed... zo lang was dat pad. Toen eindelijk de eerste afslag kwam een klein heuveltje (wat later ook de enige bleek). De tocht leidde ons langs allerlij slootjes die we aan beide oevers moesten passeren. Johann werd al gek en wou naar huis, tijd om het gas er eens flink op te zetten en dus snel weer bij start/finish uit te komen. We haalden vele rijders in en bij start/finish bleek dan ook dat er maar 4 mensen voor ons waren gefinished. Voor mij hoeft deze tocht niet meer op de kalender, het heeft niet echt iets met MTB-en te maken. Wel een goede krachttraining.
6 juli 2008 Bergrace Oosterbeek
Vandaag samen met Michael en Raphael vroeg op weg naar Oosterbeek. Niet omdat ik zo vroeg moest starten, maar om Johann te zien rijden. Hij reed de 150 minuten, ik zou later die dag starten voor de 75 minuten, samen met Jasper. Oosterbeek staat bekend om het zware parcours, veel klimmen en sturen... daar hebben we wel een ritje voor over. Johann ging als een speer maar door de weinige training is hij toch maar iets eerder gestopt. Om 13.00 uur moest ik starten. Twee rondjes om het peleton uit elkaar te trekken en daarna nog 1 keer die kl..e klim en dan het parcours op. Na drie keer die klim na de start was ik al kapot. Het parcours lag er snel bij, ik begon ook langzaam zin te krijgen (ik zag er n.l. behoorlijk tegen op). Ik moets ook wel, want ik had twee man publiek meegenomen. Michael doet volgend jaar ook mee!!! Jasper was ik gelijk al kwijt, die fiets zo makkelijk. In de tweede ronde begon ik lekker te draaien, een beetje op reserve, want ik moest nog een ronde.... tenminste dat dacht ik. Dat is nou de pech als je zonder klokje rijd... ik kwam dus net te laat door start/finish.. de 75 minuten zaten erop... balen man.. Jasper zat toen al halverwege zijn derde ronde.. Ik kon nu mooi nog een stukje van de kopgroep zien.. man man wat een tempo. Na onze wedstrijd was de 105 minuten, ook die hebben we nog ff bekeken... met Gerben de Knecht, wat rijd die dan makkelijk over dat zware parcours.
20 juni 2008 Midzomeravond tocht Exloo
Heb vandaag eerder vrij genomen om met het mooie weer een avond-tochtje te doen ik Exloo. Dit keer werd er gestart vanaf de sporthal i.p.v. het mooie brinkje er tegenover (vond ik veel gezelliger). Ik was lekker optijd en kon op een rustig parcours beginnen. Het was een mooi droog (en dus snel) rondje. Kon ik mooi de meegenomen Kula supreme uittesten. Die fiets maakt nog ff verschil met mijn Kula, wat een racket, direct power en zo direct sturen, gaaf man, moet maar weer eens gaan sparen....
De verzorging was weer geweldig, op 10 km twee posten met drinken!!! Was ook wel nodig, het was n.l. zo droog dat ik op een gegeven moment zat te knarsen op het opgevangen stuifzand. Voor mijn gevoel was het niet echt druk geworden, jammer. Na 3 rondjes op hoog tempo vond ik het wel genoeg.
15 juni 2008 Bushbikers zomertocht, Schoonoord (door Joran)
Ik lag heerlijk te slapen toen kwam mijn papa.Hij vroeg; “Ga je mee”. Ik zei; “Waarheen”. Papa zei; “Naar fietsen natuurlijk”Om 09.00 uur waren we bij de tocht. 09.15 uur schreven we in. Toen gingen we van start.We begonnen met heuveltjes op en af.
Astrid en Rhode gingen ook mee. Die gingen paard rijden.Rhode ging ook nog op het kinderparcour met een moutainbike Die je daar kon lenen. Ze kreeg een diploma.
Garrelt had 44 km gefietst en ik had 33 km gefietst. Het waren rondes van 11 km. Toen we klaar waren kregen we een tas met energiesnoepjes en drankje daarin. Ook kreeg ieder een zonnebril en bidon.
Aanvulling Garrelt;Een door bushbikers goed georganiseerd zomertoertocht.Mooi parcour en een aanrader voor volgend jaar.
Jasper was ook aanwezig, hij had 5 rondjes, dus 55 km achter zijn naam gezet.
08 juni 2008 Bergrace Arnhem (door Jasper)
Net aangekomen in Arnhem was ik meteen getuige van een heftige valpartij…
Goed voor het zelfvertrouwen? (gelukkig zag de man ’s middags weer naar zijn auto fietsen na te zijn afgevoerd door een ambu).
Het was vandaag 26 graden dus mooi warm weer om te fietsen (en goed weer voor mijn hooikoorts?!)
Bij de start van de 105 minuten race zakte de moed mee een beetje in mijn Sidischoenen. De meeste van die gasten zagen er wel erg rap uit. Ik schrok me kapot van het keiharde startschot en ik was weg.
Ik had niet verkend dus het was een verrassing wat het parcours zou brengen.
Ik was aangenaam verrast door het geweldige parcours dat er was uitgezet.
Vooral de trappen in het parcours vond ik erg leuk.
Het ging best lekker en reed voor mijn doen vrij lekker. Dit was wel in de achterhoede want de rappe mannen bleken er niet alleen rap uit te zien, maar dit ook te zijn.
In de vierde ronde werd ik op een ronde gezet door Gerben de Knegt.
Wat gaat die kerel hard omhoog tegen een berg! Alles op een macht, waar ik met een koffiemolentje naar boven moest!
In de laatste ronde waren allebei mijn bidons leeg (een grote en een kleine, zo warm was het) en heb ik bij mensen uit het publiek wat water kunnen regelen.
De laatste ronde ging als een trein… misschien in Oosterbeek maar de 150 minuten rijden??? Lijkt me wel een uitdaging! Uiteindelijk ben ik 64e geworden en 9e van de niet-licentierijders (dat klinkt een stuk beter!)
Op naar Oosterbeek (hopelijk met een grotere delegatie uit Assen?)
Vanmorgen was het wel heel erg vroeg dat Garrelt voor de deur stond (7.30 uur). Deze keer had hij mij uitgenodigd voor een rondje Texel, verzorgd door zijn collega's uit Noord-Holland. De vertrekbasis was wielervereniging DOK uit Den Helder, vanwaar wij met de fiets naar het veerpont moesten om de "grote" oversteek te maken. Het was een mistige ochtend, halverwege de afsluitdijk begon het zonnetje zijn werk te doen en toen we richting boot gingen was het erg aangenaam. Op de boot kon je Texel zien liggen, het leek daar ook mistig (klaart nog wel op dacht ik). Toen we op Texel van boord gingen begon het toch te hozen, echt, met bakken tegelijk. Maar ja je was er nu toch al.... FIETSEN!!!
De tocht werd geleid door twee plaatselijke helden, die het hele eiland op hun duimpje konden. We gingen gelijk de duinen in en het tempo zat er aardig in. Maar dit tempo moest iets lager om de wat mindere goden ook mee te kunnen laten komen, mooi dacht ik toen, ik was nog een beetje bezorg over mijn enkel. Texel heeft een aardig stuk bos wat deels op de duinen ligt... wat is dat gaaf zeg, single trails door het bos, over de duinen, prachtig, zelfs Garrelt zag ik met een smile op de fiets zitten. Na het bos een aardig stuk sjompen over een grassigpad, en daarna de duinen in, best wel eng want de bliksem was niet ver van ons verwijderd. Uiteindelijk het geen waar ik voor mee was gegaan, het strand. Ik had nog nooit op het strand gefietst en wou dat zeker nog eens meemaken. We moesten om een baai heen en daarna een stukje door waden, fiets op de nek en tot de knieen door het water, gaaf man. Daarna kwam het mooie stuk rechte strand (ca 9km) met de wind mee, ik ging hard man!! Ik kon het strand aardig lezen en wist met de snelle jongens mee te komen. Bij het oversteken van een afwatering uit de duinen ging het ff mis, ik zakte weg en liep direct vast, helaas, ik moest de snelle groep lossen. Ik ging in het zelfde tempo door, maar kon niet versnellen om weer aan te haken. Uiteindelijk kwam de vuurtoren (en het restaurant) in zicht. We moesten over de blokken van een pier heen om een grote plas heen en dan het strand over tot de duinen. Ik zag dat iedereen de verkeerde kant op ging en wist toen een beterstuk starnd te pakken en een heel eind fietsend te doen door het mulle zand.... toch nog als tweede bij de vuurtoren.
In het Restaurant lekker aan het nasi buffet, weer prima geregeld. We waren helemaal doorweekt, daar we nog geen minuutje droog weer hadden gehad.Ook begonnen we het wel een beetje koud te krijgen, we zagen een beetje op tegen de terugreis tegen de wind in. Garrelt en ik besloten om een kortere route terug te nemen zodat we niet al te laat bij de boot terug waren, we moesten per slot van rekening nog een dikke twee uur in de auto zitten. Een plaatselijk collega van Garrelt bracht ons tot de Koog. Daar zijn we weer een stukje starnd gaan doen, tegen de wind in. Bij mij was het beste er al een beetje af, maar die diesel van Garrelt kwam volgens mij nu pas op stoom. Ik heb toen dus (zoals zo vaak) weer lekker bij hem in het wiel gezeten. Het viel mij nog tegen hoe ver het terug was naar de boot. Uiteindelijk hadden we dan ook 70km gefietst. Maar moe en heel voldaan waren we ruim op tijd voor de 3 uur boot. Bij DOK hadden ze heerlijke warme douches, lekker fris de auto weer in. Garrelt wou eigenlijk de afsluitdijk nog over fietsen, ik niet, was helemaal kapot.
Garrelt, als je nog eens iets weet.......... ik ga toch weer mee, ik heb weer een fantastische dag gehad, bedankt!!
17-18 mei 24 uur van Les lacs de l'eau d'heure
Op vrijdag 16 mei rond een uur of 10.30 was het weer een drukte van belang aan de koldakker; team MTBworld ging weer op reis. Dit keer weer Belgie als bestemming: de 24 uur van Les lacs de l'eau d'heures. Daar een aantal van ons nog naar het werk moesten vrijdagochtend zijn we niet gelijk met z'n allen vertrokken, maar zouden we elkaar in Belgie ontmoeten. Wij (Michael, Cindy en ik) waren de eersten die weggingen, samen met Bas en Edwin. De auto's helemaal vol (tja, de bbq ging mee, veel vlees, drinken, gaskachels etc etc..)
In Belgie op de plaats van bestemming aan gekomen, bleek dat we een verschrikkelijk kasteel(tje) van een bungalow hadden. Met zicht op het meer en dus ook op het parcours. Eigenlijk hadden we al geen zin meer om de teamtenten op te zetten. Na een kort overleg hebben we dan ook besloten om van de teamtenten af te zien en de wissel voor ons huisje te doen... prima idee!! Nog niet iedereen was aanwezeg, maar direct maar ff het parcours verkent, het lag er mooi droog bij, we kwamen wel wat tegenliggers tegen op het al zo smalle parcours. Aan het eind werd mij duidelijk dat niet zij maar wij de spookrijders waren. Het parcours lag in tegengestelde richting dan wij twee jaar geleden gereden hadden, ook spannend. Toen wij terug kwamen van ons rondje was het al wat drukker in de tent. Jasper, Henk, John en Frank waren ook geariveerd en het feest kon beginnen. De biertender en de BBQ werden geinstalleerd en het wachten was op de Reibertjes. Uiteindelijk werd er lekker gegeten (iedereen had lekkere dingen meegenomen) en hadden we zelfs over voor de volgende avond. Ondertussen werden er nog wat proefrondes gereden en gingen we redelijk op tijd naar bed. Toen ik net in bed lag leek het wel of iemand een stofzuiger had aangezet, maar helaas, dat was de regen buiten. Het kwam met bakken uit de lucht vallen. De momenten dat ik 's nachts wakker werd heb ik steeds de regen gehoord, ik begon me toch wel een beetje zorgen te maken.
Zaterdagochtend. De spanning was te snijden, het leek wel of ons leven van deze wedstrijd af ging hangen. Iedereen was druk in de weer met zijn fiets, kleding en/of voeding. Omdat we al een beetje een idee hadden wat de regen met het parcours had gedaan gingen Jasper en Frank op onderzoek uit. Na 1 rondje zagen beide heren eruit als varkens en hadden de mededeling dat het parcours van gisteren niet meer terug te vinden was. Het mooi droge snelle pad was veranderd in een natte klevende klei-bende.
Johann zou de start van ons team doen, Edwin die van het andere team, Bas zou zijn start zelf doen, maar in een minder gehaaste uitvoering. Johann ging als een prof op de elite om zich warm te rijden. Hij was zo serieus bezig dat Henk hem op kwam halen omdat hij zich over 5 minuten aan de start moets melden. De start ging voor Johann als een speer. Hij kwam bij ons huisje langs op de 30ste plaats, kort daarna kwam Edwin langs, maar ook Bas zat nog lang niet van achteren. Het was op het moment nog erg druk in de strijd, samen met de 24 uur rijders gingen ook de 6 uur rijders van start. Johann's bliksemstart begon op het zware stuk in het bos zijn tol te eisen en daar werden ook wat plaatsen verloren. Bij terugkomst kwam Johann voorbij en zou zijn duim opsteken als hij er een tweede ronde aan zou plakken, helaas de duim bleef uit en dat betekend dat als Johann het tentenkamp had gehad ik al uit mocht rukken. Zo gezegd zo gedaan. Ik mocht er van door. Ik ben wat rustig begonnen, want ik wou wel 2 rondes achter elkaar aan doen en zo de anderen meer rust te gunnen. Al gauw zat ik in het bos en kon ik met eigen ogen aanschouwen wat een nachtje regen doet met een perfect snel parcours. Waar gisteren nog mooie harde paden lagen lag nu een hoop kleimodder waar je op goed geluk door heen moest. Gisteren was alles nog fietsend te doen, maar vandaag was het toch wel vaak van de fiets af om het lopend te proberen. Maar desalniettemin kon ik een leuk ritme pakken en kwam ik fris over start finish, mijn duim kon omhoog... ik ging voor nog een rondje. Hoe gek het ook klinkt; ik had er zowaar lol in gekregen. Na twee rondjes mocht Jasper mij aflossen. Deze man ging er direct als een speer vandoor en draaide volgens mij net zo snel als de jongens vooraan. Na Jasper was Michael aan de beurt en kon hij zijn eerste wedstrijd km's maken. Ook hij ging als de brandweer. We haden op het andere team (John, Frank, Edwin en Henk) een aardige voorsprong en begonnen al aan lappen te denken. Na het rondje van Johann was ik weer aan de beurt. Ging weer erg lekker en kon af en toe lekker aan zetten, waar ik de vorige twee ronden niet tegen het steilste stukje op kwam had ik nu het idee dat het me nu wel zou lukken.... stom!!! Ik moest dus veel te hard aan zetten en brak daarbij mijn ketting... vol met de kloten op de bovenbuis...AU!!! Zo ff ademhalen, moets ik nu wel of niet overgeven... Nu moest ik lopend terug..... wacht.... over zo'n 100 meter licht het controle punt, nog ff doorlopen zodat deze ronde niet verloren gaat. Daarna een dikke 3 km terug lopen. Ik kan je vertellen dat hardlopen op fietsschoenen niet aan te raden is, weer wat in de praktijk geleerd. Met de verrekijker zag Cindy mij al aan komen lopen en werd Jasper in stelling gebracht, hij mocht voor mij over start/finish en pompte er nog twee super snelle ronden uit. Het was weer Michael's beurt, aan hem de eer om het andere team te lappen. Henk wist mij later te vertellen dat hij ook met een verschrikkelijk tempo voorbij werd gereden door Michael. We hebben Michael voorbij zien knallen en stonden al weer bij de wissel klaar om hem op te vangen. Helaas, we werden door twee franstalige dames geroepen dat er een rijder van ons team onderuit was gegaan, en toen we ons dat beseften kwam Michael er al aanlopen, fiets in de ene hand en de andere hand/arm stevif tegen het lichaam gedrukt, zijn gezicht sprak boekdelen, "gebroken" hoorde ik hem zeggen. Hij was lijkwit en Cindy heeft hem gelijk meegenomen naar de EHBO post... Direct met de ambulance naar het ziekenhuis was daar het advies. Cindy en Ylona erachteraan met 140 km per uur over een smal 2baans weggetje.
Ondertussen ging de race gewoon verder, Johann maakte de ronde voor Michael af. Bas was binnen voor een grote stop, lekker douchen, eten drinken en vooral de moraal opfrissen. Bas had het erg zwaar op dit parcours waar door de gladheid geen rust puntje aanwezig was. Ik zat in mijn tweede rondje al aan hem te denken; "wat een gek" dacht ik nog. Johann kwam ook binnen en kwam met de mededling dat dit zware parcours zijn rug kapot maakt, hij gooide de handoek in de ring. Bas die ook al pijntjes in de rug begon te voelen nam hetzelfde verstandige besluit: Stoppen. Helaas voor Bas en Johann, maar ik vond het een dapper en verstandig besluit, gezondheid boven alles. Omdat Jasper en ik nu nog maar met twee man in 1 team zaten hebben we besloten om het andere team te laten wat het was en de jongens moesten nu de plaatsen van Michael en Johann innemen. Leek mij een goed idee, want de rust momenten werden nu ineens iets langer.
Michael, Cindy en Ylona waren ook weer terug. Jawel Michael heeft een sleutelbeenbreuk en was erg mooi ingepakt. Hij had een grote pijnstillende spuit in zijn kont gehad en mocht lekker naar bedje toe. De BBQ maar weer lekker aan gedaan en genieten van al het lekkers en de race. John, Frank, Edwin en Henk waren voor mij een godsgeschenk, ik zag het n.l. ook niet meer zitten toen Michael uitviel. De tactiek was nu een ronde per man en af en toe 2 van Jasper. Ondertussen maar ff op het score bord kijken waar we stonden....plaats 25 overall en 11 in onze klasse... GEWELDIG!!! Na mate het donkerder werd werd het in ons renners kwartier steeds gezelliger, Johann en Bas zaten al goed aan het bier en Michael kwam er ook weer bij zitten. Frank sloot elk rondje af met een koud biertje en ging daarna lekker in zijn slaapzak liggen. Er werd een hoop slappe verhaelen verteld, die op een gegeven moment gestaakt moesten worden omdat Michael toch wel pijn kreeg van het lachen. Om 00.30 uur wist Michael ons op te beuren met de woorden: "Jullie zijn nog niet eens op de helft", tjemig wat een sjagerijnige gezichten krijg je dan...
Uiteindelijk hebben we met z'n zessen de nacht uit gereden, Henk heeft zelfs een beurt ingelast, heerlijk een extra rondje rust. 's Morgens had ik het heel zwaar om op de fiets te komen, het hele lichaam protesteerde. Maar toen ik eenmaal op weg was begon ik fitter te worden en kon ik er waarempel een snelle ronde uit persen. Toen het weer eenmall licht was geworden ging de tijd erg snel, en voor we het wisten was Edwin met onze laatst ronde bezig. Om 13.00 uur zwaaide uiteindelijk het zwart/wit geblokt en was de race voorbij. Van de 104 teams op de 24 uur zijn wij 26ste geworden en in de funklasse werd een 11de plaats behaald, absoluut een klasse prestatie.
Dames en heren, langs deze weg wil ik iedereen die mee was bedanken voor een onvergetelijk weekend. Ik ga volgend jaar weer!!
01-05-2008 Omloop zeven heuvelen
Vanochtend met Michael naar Garrelt gereden en van daaruit naar Borger. Werd weer eens tijd voor een tochtje..... Garrelt had Joran mee genomen. Na het inschrijven gingen Garrelt en Joran op pad, Michael en ik moesten nog ff wachten op Johann. "Jullie halen ons wel weer in" zei Garrelt. Nadat ook Johann ingeschreven stond gingen wij ook op pad en jawel, Garrelt en Joran kwamen al in zicht. Langzaam er voorbij en weer vol gas door. Het was alweer een tijdje geleden dat we een tocht hadden gedaan en waren dus verleerd hoe je de route moest lezen aan de hand van lintjes.. We hebben dus ergens een afslag gemist. Nadat we de juiste route terug hadden gevonden haalden we Garrelt en Joran weer in (die Joran had de vaart er aardig in zitten!!) Ik had me er op verheugd en daar was tie dan, het crossbaantje midden in het bos. Het crossbaantje is een leuk technisch stuk waar je mooi de snelheid er in kan houden. Nou weet ik niet hoe het is gekomen, maar ik kreeg bij de eerste stuiters vreselijk last van mijn rug, echt van die pijn scheuten onderin. De snelheid maar wat verminderen en hopen dat het wegebt. Helaas, de pijn ging niet weg en om de pijn te vermijden moest ik veel staande fietsen. Ik moet zeggen dat me dat wel redelijk af ging, Michael en Johann waren natuurlijk veel sneller, maar aan het eind van het crossbaantje stonden ze op mij te wachten. Daar moest ik ff bij komen en jawel... Garrelt en Joran kwamen alweer voorbij. We hadden ze alweer snel terug gepakt. Door onze slechte navigatie zijn we nog 3 keer verkeerd gereden en hebben Garrelt en Joran in 1 ronde 5 keer ingehaald. Hier uit blijkt dat Joran echt snel is. Het tweede rondje heb ik met Michael gedaan omdat de heer Reiber aan zijn sociale contacten moest werken, hij zou ons wel weer bij halen. Dat rondje ging een stuk beter en sneller dan de eerste, maar die verrekte pijn in mijn rug ging maar niet over, veel staan dus. Michael had het tempo er goed in zitten en mij reste niets anders dan te overleven en in het wiel te blijven. Na het tweede rondje (totaal 30 km) bij de verzorging kwam Johann er ook aan met een rrod hoofd (die had ff volle bak en dus leeg gereden. Ook Garrelt en Joran kwamen kort daarna binnen. We hadden niet zoveel behoefte aan een derde ronde en zijn mar naar de kantine gegaan voor een lekker pintje. Daarna snel naar de buren, want Raphael moest daar tennissen voor de Drenthsche jeugd kampioenschappen.
09-03-2008 Veldtoertocht Appelscha
Maar goed dat het vanmorgen redelijk droog was, anders was ik (watje..) niet afgereist naar Appelscha. Als het gaat regenen als je eenmaal onderweg bent, heb ik daar minder moeite mee dan als je nog moet starten en het komt met bakken uit de lucht vallen. Garrelt had een zware avond gehad, dus die hebben we thuis gelaten. Vandaag heb ik Michael mijn zwager gestrikt om zijn eerste toertocht te doen. Daar hij nu op de fiets van Cindy rond rijdt, hebben we besloten om een fiets voor hem te huren, een waar hij de benen wel bijna kan strekken. Hij kreeg van een norse man een leuke merida fiets (met standaard, zal wel standaard op een standaard huurbike zitten..). Zadel wat hoger gezet en Michael vernam gelijk het verschil, zo dat is dan een mindere aanslag op de boven benen (net boven de knie). Bij de inschrijving kwamen we Ronny en Thea tegen, Ronny was op de fiets gekomen, ging de 55 km doen en op de fiets weer naar huis... topper!!
Het parcours leide ons direct naar het bos... hoera! Veel klimmetjes, afdalinkjes en kronkel paadjes. Michael kreeg ze allemaal te zien deze tocht. De omgeving Appelscha is verschrikkelijk mooi en leent zich uitstekend voor een veldtoertocht. Ik had hier al vaker gereden, maar 't Kamrad wist mij toch nog te verrassen... Hulde! Bij de verzorgingspost was het ook allemaal picobello voor elkaar. Het broodje (gevuld met appel en noten) was verrukkelijk, als iemand weet hoe het broodje heet, mag ie dat ff doormailen, ik wil hem nog wel eens proberen. Ik was natuurlijk mijn bidon vergeten, maak ik mij druk of een ander alles bij zich heeft.... en vergeet ik mijn spullen zelf. Bij de verzorging maar wat extra bekertjes naar binnen gewerkt en hop... weer op pad. Zo'n pauze heeft altijd negatieve invloed op mijn spieren, Michael wist dat te beamen en had het ook ff erg moeilijk. Maar toch wist hij in mijn achterwiel te blijven en hebben we in een aardig tempo de 35km (volgens ons waren het er wel 40) volbracht. Ik denk dat Michael snel op ons nivo zit.. wat een aanleg. In de stromende regen de fietsjes afgespoten, koffie gehaald, meegedaan met de verloting en omkleden bij de auto. Met een voldaan gevoel weer terug naar huis, waar de tennissers al op ons stonden te wachten.
Appelscha het was weer Superrr.
voor de foto's, volg deze link
02-03-2008 Veldtoertocht Ruinen
Vandaag was het weer zover, het heeft lang geduurt, maar Garrelt en ik zijn met z'n tweetjes op pad gegaan om een tochtje te doen. Ruinen was de bestemming nadat ik mijn fiets bij Garrelt achter op zijn "nieuwe" fietsendrager had gezet. We waren er vroeg bij, voor mijn gevoel waren we een van de eersten en was de opkomst niet zo groot. Het was een voorbereiding op het komende wegseizoen, zo stond het op hun website. De rit begon dan ook met veel asfalt en klinkers. Maar hoe verder de tocht vorderde des te meer zand en modder kwamen we tegen. Naast de hoeveelheid modder was er ook een aardig windje (windkracht5-6). Gelukkig liep de tocht grotendeels door het bos van het Dwingelerveld (verschrikkelijk mooi natuurgebied) en hadden we niet zoveel last van de wind. Er was een stukje waarbij we door het zuigende gele zand met de kop recht tegen de wind in moesten... lopen was volgens mij sneller geweest (maar nu hebben we droge voeten gehouden) Na twee korte stops, met heerlijke warme bouillon (of was het toch koude ijsthee?), kwam na 45 km Ruinen weer in zicht, en dachten we dat we er al waren... de eindsprint werd al ingezet... Helaas! we moesten nog even een klein stukje om het dorp heen om de 50km vol te maken. Maar uiteindelijk de eerste zware beproeving van 2008 volbracht. Pijn in de benen, maar een heerlijk gevoel in het hoofd. Ruinen bedankt!
16-02-2008 Veldtoertocht De Wijk (door Garrelt)
09-02-2008 Veldtoertocht Havelte (door Garrelt)
Wie gaat er mee?
03-02-2008 Hondsrugtocht Borger (door Garrelt)
Op zaterdag 2 februari kreeg ik het idee om samen met Joran de veldtoertocht in Borger te rijden. En wat is nou leuker om dit samen te doen met je fietsmaatjes. Desgevraagd gaf Paul aan dat hij moest werken en Bas zou wel meegaan, maar ging toch maar niet.
Wat schetste onze verbazing toen we Rolde binnenreden? Paul en Bas waren stiekum aan het trainen. Nou dat stimuleerde Joran en mij om in Borger maar eens goed van leer te trekken. We starten om een uur of 09.00 uur en besloten om de 25 km tocht te gaan rijden. We haalden al snel een aantal leeftijdsgenoten van Joran in en jawel.....later zelfs een aantal doorgewinterde bikers. Ondanks dat Joran nog een keer lelijk tenval kwam heeft hij de tocht toch uitgereden. Al met al een mooie tocht onder redelijke omstandigheden. Bij terugkomst namen wij ieder een medaille in ontvangst en keerden huiswaarts
13-01-2008 Gasteren Rabo Veldtoertocht
Vanmorgen zat ik om 8.30 uur samen met Raphael in de auto opweg naar Gasteren. Hij had pas 's middags tennistraining en dus kon hij met mij mee voor een toertocht. We hadden daar afgesproken met Garrelt en Joran (op zijn nieuwe fiets). Om iets over negen gingen we op pad, en al gauw had ik in de gaten dat het best wel zwaar kon worden voor Raphael. Joran reed als een speer, wat een tempo. Een nieuwe fiets geeft vleugels..... Raphael kon het tempo van Joran niet bij houden, maar ging boven mijn verwachting stug door. man man, wat moet dat zwaar zijn met die kleine beentjes en kleine wieltjes (24"). Op een gegeven moment zat Raphael er een beetje doorheen, en moest papa aan de bak, duwen. Een klein stukje (modderpoel) overgesl;agen en we lagen weer iets voor Joran en Garrelt. Bij de stop kwamen we weer bij elkaar en zijn weer met z'n vieren op pad gegaan. De laatste loodjes. Volgens mij is die Joran niet moe te krijgen, wat een tempo weer ('t is net zien pa). In Gasteren aangekomen snel naar binnen en de bekers opgehaald. Was een leuke tocht. Denk dat de boys nu vaker mee willen. Daarna snel naar huis, Raphael had nog tennistraining (hij heeft daarna nog twee uur staan tennissen!!!)
